FilmYar
سلام.
‏- روز بخیر! - سلام.
‏- اینجا مالته! - یالا.
بفرما.
آفرین توبیاس!
‏- من باهاتم یون! هم‌تیمیم! - بفرستش وسط!
‏- آره! - همینه!
سلام اولا. فکر کردم می‌تونم ازت فرار کنم.
‏- بعداً یه چیزی برام می‌فرستی؟ - فردا. اصلاحات آخر رو دارم.
صبح بخیر.
ساعت ۱۰:۱۵ است و بحثمان دربارهٔ کربوهیدرات‌ها را ادامه می‌دهیم.
خوک کثافت!
‏- چندش! - عوضی، شوخی بود.
شوخی بود!
هی!
‏- عوضیه لعنتی! - تو همین‌جا بمون.
تو همین‌جا بمون.
چه خبره؟
این درست نیست، نه؟ توبیاس، لعنتی.
نفس بکش.
‏- کِی تموم شد؟ - ده دقیقه پیش. دیر کردی.
‏- وای، ببخشید. - چیکار داری می‌کنی؟
‏- پس نمی‌تونم با تو بیام خونه؟ - باشه، می‌تونی.
‏- اینو بریزم تو کاسه؟ - هرجور خودت می‌خوای درستش کن.
گفت چیزی نمی‌دونه، ولی نمی‌دونم باور کنم یا نه.
مخصوصاً چون با کوچیکا تمرین می‌کنه، پس همیشه با هم‌ان.
‏- پس باید بدونه. - تو هم نباید همین کارو بکنی؟
‏- به کوچیکا تمرین بدم؟ - آره، می‌تونی.
نه… وقتشو ندارم. خودم تمرین می‌کنم. کار مزخرفیه.
جدی؟
و می‌خوام برم مسابقه، استعدادیاب هم میاد.
‏- سلام. - سلام.
‏- تازه بعد مصدومیت هنوز عقبم. - دیگه درد نداری، نه؟
‏- چه بوی خوبی. - اونجا یه چیزی هست.
خیلی دیر کردی. من و مامان غذا درست کردیم.
زحمت کشیدیم.
‏- دستمال کاغذی رو میاری؟ - آره.
‏- بفرما. - ممنون.
چطور بود؟ تمرین خوبی بود؟
انگار نمو خیلی بهتر شده.
‏- باهاش چیکار کردی؟ - هیچی.
هیچی؟ شاید یه‌کم بیشتر باهاش حرف زدی؟
شاید.
بیا.
بشین.
بفرما.
و منظورم خوابیدنه.
‏- باشه؟ - آره، آره.
‏- شب بخیر. - شب بخیر.
مقاله‌ت تا کجا پیش رفته؟
یه بازخوانی آخر، بعد می‌ره برای اولا.
به‌به.
‏- تبریک می‌گم. - ممنون.
معلوم شد کِی اسباب‌کشی می‌کنی؟
به‌محض اینکه با بچه‌ها حرف زدیم می‌رم.
‏- آره، قرارمون همین بود. - همین بود.
‏- پس کِی با بچه‌ها حرف بزنیم؟ - می‌تونیم همین الان درباره‌ش حرف بزنیم.
باشه.
‏- خوبه. تو چی فکر می‌کنی؟ - نظری ندارم.
‏- فقط می‌خوام تموم شه. - منم همینو می‌خوام.
‏- تو کلی نظر داری. - یعنی چی؟
‏- وگرنه مطرحش نمی‌کردی. - نمی‌خوام دعوا کنم توماس.
تحملشو ندارم.
معلوم شد کجا می‌ری؟
دنبال یه خونه‌ی دست‌دوم تو مرکز شهریم.
چه خوب. قشنگه.
تو چی؟ کارت با بانک درست شد؟
می‌خوان قبل از تأیید وام خونه رو ارزیابی کنن، پس…
پس چی؟
بچه‌ها نباید قبل از اومدن کارشناس بدونن داری می‌ری؟
‏- نه. - نه؟
تا ندونیم زندگی‌شون چه شکلی می‌شه نمی‌تونیم باهاشون حرف بزنیم.
باید بدونی می‌تونی بمونی یا نه.
قبل از اینکه به بچه‌ها بگیم نمی‌تونیم شروع کنیم.
قبل از اینکه بدونیم می‌تونن بمونن نمی‌تونیم با بچه‌ها حرف بزنیم.
باید درست انجامش بدیم. از اول سرش توافق داشتیم.
‏- پس باید یه تکونی به خودت بدی. - یعنی چی؟
‏- همین الان بس کن! - می‌تونیم خونه رو بفروشیم.
سرت تو کون خودته.
دارم فکر می‌کنم چی به نفع همه‌ست. تو هیچ کاری نمی‌کنی.
این حرف خیلی بی‌رحمانه‌ست.
خیلی بی‌مسئولیتی، خیلی از دعوا فرار می‌کنی. یه احمق تمام‌عیار.
‏- تبریک. آینه. - یه احمق تمام‌عیار.
‏- بیرونی؟ - آره، یه‌کم سرم شلوغه.
آره، معلومه. بعد تمرین میام دنبالت.
‏- برای تیم خوراکی داری؟ - آره، خریدم.
‏- صبح بخیر عزیزم. - اینجوری صدام نکن.
‏- پس چی صدات کنم؟ - ماری.
‏- ماری؟ یه‌کم کسل‌کننده نیست؟ - نه.
‏- لوس. - میای؟ بیا.
‏- خداحافظ. روز خوبی داشته باشی! - می‌بینمت.
کاپشنتو بپوش.
آنه؟
آنه!
چی شده؟ چرا اینجا افتادی؟
سلام آنه. من آندره‌آ هستم. پزشک بخش مغز و اعصابم.
صدامو می‌شنوی؟
باید یه‌سری دستگاه بهت وصل کنیم، بعد معاینه‌ت می‌کنم.
یه‌کم کمک لازم دارم. می‌شه اینو نگه داری؟
‏- باید بری تو دستگاه اسکن. - بفرما.
ماری، می‌شه صداشو کم کنی؟
شنیدنش خیلی رو اعصابه.
‏- چطور الان می‌تونی بزنی؟ - کلارا، کاریش نداشته باش.
یه‌کم کمش کن.
سلام آنه. ببین کیو آوردم.
بیا.
‏- یکی می‌خواد سلام کنه. - مامان…
لعنتی.
به دماغم نگاه کن. دستامو گوشه‌ی چشمت می‌بینی؟
می‌بینی دستمو تکون می‌دم؟
آره.
اونجا؟ باشه.
آره.
بازوت چطوره؟ تونستی تکونش بدی؟
‏- نه… - می‌شه سعی کنی بلندش کنی؟
باشه. من می‌گیرمش.
می‌تونی بازوتو خم کنی؟
باشه، سخته.
انگشتات چطور؟
آره… یه‌کم.
اون یکی بازو چطور؟ تکون می‌خوره؟
می‌خوره. خوبه. ممنون.
آره…
گوش‌پاک‌کن رو برمی‌دارم. حس می‌کنی دارم لمست می‌کنم؟
آنه؟ حس می‌کنی سمت راستتو لمس می‌کنم؟
‏- آره. - سمت چپ حس می‌کنی؟
‏- اینجا رو حس می‌کنی؟ - آره.
اینجا چطور؟
نه.
آنه، تو مغزت لخته‌ی خون ایجاد شده.
اینجا سمت راسته، و باعث شده سمت چپت تا حدی فلج بشه.
و وقتی میدان دیدت رو بررسی می‌کنم، به سمت چپ کمتر توجه داری.
ولی خوب می‌شه، نه؟
آسیبی که به مغزت وارد شده اونقدر بزرگه
که کاملاً به حالت قبل برنمی‌گردی.
دیگه کاملاً عادی نمی‌شه.
ولی کمکت می‌کنیم. درست می‌شه آنه.
آره.
بیا.
بفرما.
بیا اینجا.
‏- شب بخیر عزیزم. - شب بخیر.
آفرین!
حالا بالاتنه‌تو یه‌کم بده جلو.
آره، دقیقاً. حالا وزنت رو پاهاته.
‏- من نگه می‌دارم. - تو فقط به من بچسب.
خوبه.
خوبه. حالا راه برو. پای چپ جلو، یالا.
خوبه.
ایستگاه بعد: بردهولت‌وای.
آره، عالیه.
همینجوری. دوباره می‌ذارمش پایین.
بفرما.
— ماي موويیز —
ایناهاشی. چرا اینجا نشستی؟
چرا پیش مامان نیستی؟
چون یه‌کم عجیب شده.
آره، ولی نمی‌تونی بدون اینکه اول با هم توافق کنیم بیای اینجا.
اون‌وقت من نگران می‌شم. اینو نمی‌بینی؟
بریم تو بهش سلام کنیم؟
نه.
باشه.
من می‌رم تو به مامان سلام کنم، بعدش می‌ریم خونه.
استینه کیه؟
‏- چی گفتی؟ - استینه.
چرا اینو می‌پرسی؟
چون خیلی بهت پیام می‌ده.
آره، استینه‌ی سر کاره.
من می‌رم پیش مامان. تو همین‌جا بمون، پنج دقیقه دیگه می‌ریم.
‏- باشه. - باشه.
چند وقت یه‌بار بهت سر می‌زنن؟
نمی‌دونم.
‏- ولی ناهار خوردی؟ - آره، آره. زیاد گرسنه نیستم.
نه.
به‌زودی می‌فرستنم خونه.
نمی‌دونم چه فکری کردن.
من که اصلاً نمی‌تونم…
فکر کنم بهتره تا وقتی بهتر شی من همین‌جا بمونم.
باشه؟ الان نمی‌تونم برم.
می‌تونی بمونی تا من دوباره سر کار برم و بهتر شم.
بذار همینو بگیم.
ماری!
‏- سلام مورتن. - سلام توماس. خوش برگشتی.
ممنون. سلام توبیاس. صبحونه خوردی؟
‏- نه. - پس با هم نخوریم؟
‏- دو ثانیه. - اون تو می‌بینمت.
‏- از دیدنت خوشحالم. - منم همینطور.
‏- یا خدا، چه شوکی. - آره، شوک بزرگی بود.
‏- خوبی؟ - آره، خوبه که برگشتم.
سلام توماس. از دیدنت خوشحالم.
فقط برای اینکه به یه چیز دیگه فکر کنم، یه‌کم بیام بیرون و شما رو ببینم.
‏- قهوه می‌خوری؟ - آره، حتماً.
‏- به نظرم اینجا باحاله. - منم فکر می‌کنم خیلی باحاله.
از پسش برمیای؟
آره. تو چطور؟
آره.
باشه.
پس فکر کنم تو بری، منم هر وقت تونستم میام.
آره.
آنه؟
‏- سلام، من بیورنم. - سلام.
‏- آماده‌ای؟ - آره، یه‌جورایی.
بفرما. از این طرف می‌ریم.
می‌شه یه‌کم کمکم کنی؟
خوبه آنه.
‏- بلندت کنیم و راه بریم. - باشه.
اگه با دست راستت اینجا رو بگیری…
کمکت می‌کنم. خوبه.
با پای راست شروع کنیم. آفرین. همینجوری آنه.
و یه قدم با راست.
توماس؟
زود باش…
می‌شه اونو بدی؟ خیلی دستشویی دارم.
ممنون.
نمی‌تونم.
نمی‌تونم…
نه…
شورتتو درمیارم.
می‌تونی پاتو بلند کنی؟ اون یکی هم.
بفرما. می‌ذارمشون تو ماشین لباسشویی، باشه؟
بشورمت؟
‏- نه، منو نشور. - می‌خوای بشینی؟
نمی‌خوام!
نکن. بس کن. تو پرستارم نیستی.
‏- فقط می‌خوام کمکت کنم. - برو بیرون!
کلارا، چیکار می‌کنی؟
بیا.
فکر کنم سیب‌زمینیا یه‌کم زیادی پختن.
‏- به نظر من خوشمزه‌ست. - چه خوب.
‏- تو هم همین فکرو می‌کنی؟ - آره.
کمکت کنم ببریش؟
‏- نه. - باشه.
‏- توانبخشی صبح خوب بود؟ - بد نبود.
یه‌کم با تعادلم مشکل دارم، ولی بقیه‌ش خوبه.
چیه؟
شاید خیلی قشنگ نباشه که از تعادلت شکایت می‌کنی.
یعنی چی؟
فقط به مشکلایی که من باهاشون دست‌وپنجه نرم می‌کنم نگاه کن.
پس ببخشید مامان.
فکر می‌کنی از من بهتری؟ اینو فکر می‌کنی؟
‏- که تو همه‌کار می‌تونی و من هیچ‌کار؟ - بابا ازم سؤال پرسید.
همیشه می‌کشونیش به چیزایی که من نمی‌تونم.
از تعادل حرف می‌زنی!
می‌دونی من رو دو تا پام نمی‌تونم وایسم!
به چی زل زدی؟ حالا غذا خوردنم هم غلطه؟
برات مشکله؟ اینجوری بخورم بهتره؟
بس کن! آنه، تمومش کن!
چیکار می‌کنی؟ بس کن!
ماری، برو تو اتاقت. یه دقیقه دیگه میام.
چه غلطی داری می‌کنی؟
‏- نمی‌تونی این کارو بکنی! - باید اینو دربیارم.
اول دهنتو پاک کن. کل صورتت سس شده.
‏- باید اینو دربیارم. - باید کمک بخوای.
من نمی‌تونم بدونم تو چی فکر می‌کنی و چی می‌خوای.
درش بیار!
ببخشید. نمی‌دونم چمه.
از من نباید عذرخواهی کنی.
نمی‌تونم.
بیا. گرفتمت.
‏- خوبی؟ - آره.
خوبه.
‏- خوبی؟ - آره.
‏- می‌خوای یه‌کم شناور بمونی؟ - شاید.
باشه. اگه لازمم داشتی همین‌جام.
همینجوری. خیلی خوبه.
چه حسی داره؟
راستش خیلی خوبه.
‏- خوردیش؟ - نه.
شاید اینجا باشه.
‏- پیدا نمی‌کنم… - خیلی جلو رفتی.
‏- ببین، اون یه‌کم شبیه کلم‌بروکلیه. - آره، هست.
پرنده رو تموم کردی.
یه تیکه‌ش شکسته و بقیه‌شو پیدا نمی‌کنیم.
‏- می‌بینم. - فکر کنم ماری خوردش.
‏- درست نیست. - خوردی.
نه، نخوردم.
دوباره. آره، یالا.
آخریش. آفرین آنه.
‏- چه حسی داره؟ - من می‌رم این‌طرف.
‏- می‌خوام خودم امتحان کنم. - باشه.
آنه، یه کفشدوزک تو موهاته. بردارمش؟
ببین.
بذارمش رو دماغت؟
‏- سلام! - سلام! تبریک می‌گم.
ممنون. چه خوب که اومدین!
سلام. تبریک می‌گم.
‏- سلام! - سلام دخترا. بیاین تو.
‏- چه خوشگل شدی. - ممنون.
از پسش برمیای؟
‏- سلام! - سلام بابا.
سلام جان. از دیدنت خوشحالم.
می‌تونی بغل کنی. راحت باش.
‏- بفرما. - از دیدنت خوشحالم.
‏…به فلوریدا، قبل از اینکه کوچولو به دنیا بیاد.
یه ساله خواهرمو ندیدیم، پس خیلی خوب می‌شه.
چه قشنگ.
از نوک جنوبی لانگلند هم حرف زدن. تقریباً می‌شه پیاده…
تو چی آنه؟ برای تابستون چه برنامه‌ای داری؟
هنوز برنامه‌ای نداریم.
تو هم یه‌کم وقت لازم داری تا هرچی اتفاق افتاده رو هضم کنی.
‏- کِی برمی‌گردی سر کار؟ - نمی‌دونم.
به‌زودی می‌رم چون مقاله‌م داره چاپ می‌شه.
بعد می‌بینیم منو می‌خوان یا نه.
‏- ولی خیلی خوب به نظر می‌رسی. - ممنون جان. لطف داری.
‏- هنوز توانبخشی می‌ری؟ - آره، تقریباً هر روز.
وضع افتضاحیه.
‏- بی‌خیال جان! - خب هست دیگه.
آره، دقیقاً اونی نبود که فکرشو می‌کردیم…
نه.
تو چی؟ با قطار اومدی؟
‏- اصلاً نپرس. - چرا؟
چون همه‌ی دستشویی‌های ایستگاه‌ها رو برداشتن.
نمی‌دونم چه فکری کردن! همون‌جا چمباتمه زد و شاشید.
تو ایستگاه؟
خیلی دستشویی داشتم، پس رفتم پشت نبش و یه جای خوب پیدا کردم.
وقتی باید بری، باید بری. خودم خوب می‌دونم.
‏- نمی‌شه همین‌جوری دستشویی رو بست. - اونایی هم که مونده باید پول بدی.
— ماي موويیز —
تقریباً تمومه! یالا!
آره! همینجوری!
‏- سلام. - سلام.
‏- خوش می‌گذره؟ - آره. تو چطور؟
آره، حتماً.
همین الان بابامو با تاکسی فرستادم خونه.
مست بود؟
زیر میز آشپزخونه خوابیده بود.
جدی.
فقط می‌خواست همون‌جا بمونه.
خیلی بامزه‌ست.
بذار با گردنبند کمکت کنم.
‏- باید پامو تکون بدی. - تکونش بدم؟
بفرما.
سلام ماری.
‏- نینا دیروز حسابی مست کرد. - تنها نبود که، نه؟
می‌دونی تو تاکسی چقدر خروپف کردی؟ راننده نگران شد.
‏- فقط خواب بودم. - مطمئن نبود بخواد ما رو ببره.
آره، خواب بودی. با خودمون گفتیم «مرده؟»
‏- آدم مرده خروپف نمی‌کنه. - نه.
ولی شنیدی چقدر خروپف کرد؟ یه‌کم نگران شدیم.
‏- عطر زدی؟ - آره، یه‌کم.
‏- بوش خوبه. - ممنون.
بیکن عالی. آفرین.
فکر می‌کنی من چی‌ام؟ جدی، صادق، وفادار، مهربون…
‏- می‌تونی یه نگاه بندازی. - باشه. تو نگاهش کردی؟
لاروهای خوشمزه…
دو تاشون.
خب، چی بگیم؟ دنج؟ حتماً.
‏- بزم… چی نوشته؟ - تو رو توصیف کنیم؟
‏- من دارم می‌رم. - کجا می‌ری؟
شیفت شب دارم.
تو یخچال غذا هست، فقط گرمش کنین.
‏- قبل رفتنم گرمش کنم؟ - نه نه، خودمون از پسش برمیایم.
به هم کمک می‌کنیم. شیفت خوبی داشته باشی.
ممنون.
‏- نه، مثبت نه. - تو گاهی مثبتی.
فرقشو نمی‌بینم.
‏- خب، یه‌کم کوتاه‌تره. - اینجا کوچیکه رو لازم دارم.
راستش یه مبل‌تخت‌خواب‌شو دیدم که فکر کردم
برای اتاق کلارا خیلی خوب می‌شه.
فکر کردم اونی که کنار حمومه مال اون باشه چون بزرگ‌تره.
احتمالاً اون بیشتر از همه مهمون شب داره.
و بعد…
یعنی، الان که نیست…
فقط وقتیه که آنه خوب بشه و جا باشه که بگیم.
ولی خوب می‌شه اگه همه‌چی آماده باشه.
بفرما.
و این یکی…
بیا.
همینجوری.
می‌تونم این کارو بکنم.
بفرما.
‏- الان برگشتی خونه؟ - آره.
‏- بچه‌ها خونه‌ان؟ - نه.
شیفت شبت چطور بود؟
‏- وایسا، بس کن… - با بیورن تمرین کردم.
‏- این بازوم کاملاً داغونه. - اونجا درد می‌کنه؟
خیلی سفتی.
‏- خوبه؟ - آره.
‏- کمکم می‌کنی بلند شم؟ - آره.
‏- یک، دو، سه. - بفرما.
‏- می‌شه فقط… - آره.
‏- به چی می‌خندی؟ - هیچی.
به چی می‌خندی؟
هیچی.
پشتتو خم کن.
‏- یه چیزی شد. - تو کمرت؟
کمرِ فوتبالی.
‏- سلام. - چقدر خوبه که می‌بینمت.
‏- سلام. - سلام.
ببخشید یه‌کم دیر کردم. بیرون اومدن از خونه طول می‌کشه.
‏- اینجا رو ببین. - خب، حالا یه خبرایی شد.
‏- مقاله مبارک. - چاپ شده و همه‌چی.
خب، کجاست…
‏- تبریک می‌گم. - کار عالی‌ای بود.
‏- واقعاً خوبه. - ممنون.
‏- تبریک. - خوب شد که ولش نکردی.
سلام.
یادت باشه یون دقیقاً می‌دونه چیکار کنه که توبیاس رو عصبانی کنه.
توماس، با احترام، تو بیشترشو نمی‌بینی.
توبیاس فقط وقتی مسئول رابطش هست درست رفتار می‌کنه.
‏- اینجوری دووم نمیاره. - از پاس‌دادنش به یکی دیگه بدتر نیست.
این برای همه‌مون شکسته.
فقط نگاه کن.
دوباره امتحان می‌کنم.
‏- خوبی؟ - من؟
واقعاً نمی‌دونم.
‏- شاید. - باشه.
عزیزم؟ متأسفانه امشب نمی‌تونیم با هم شام بخوریم.
آنه زنگ زد، مقاله‌ش چاپ شده.
پس می‌خواد خانواده دور هم جمع شن.
‏- آها، باشه. - با بچه‌ها.
آره.
آره، ولی فکر کنم باید همینجوری باشه.
آره، متأسفانه همینه. اشکالی نداره؟
نه نه، مشکلی نیست.
نباید باهاش مشکلی نداشته باشم، یا چی؟
آره، آره… معلومه.
خوبی؟
خوبم.
یه‌کم عجیب به نظر می‌رسی.
‏- هنوز اسپلیتت درنیومده؟ - نه، با پای راست بهتر می‌شه.
با چپ هم نمی‌تونم پایین برم.
‏- با ماشین می‌ری خونه؟ - آره.
مامانم میاد دنبالم، ولی باید بره خرید.
منم باهاش می‌رم.
دخترا؟ ژوزفین، کلارا و فریا؟
مسابقه‌ی بعدی مال شماست. آفرین دخترا.
‏- چه خوب. - تبریک!
سه ماه اخیر خیلی آماده بودم.
و تقریباً با مصدومیتت مشکلی نداشتی.
شما خیلی باحالین دخترا. امشب با ما شام می‌خورین؟
شاید. معلوم می‌کنم.
خیلی خوب می‌شه.
خب، پس باید بریم خونه و غذا درست کنیم.
میای کلارا؟
چه قشنگ. خیلی هم قشنگ چیده شده.
نمی‌دونم که…
دلقک‌ماهی می‌تونه با اون گونه باشه؟
ایناهاش: آنه.
سلام، سلام!
نمی‌شه نمو بره جنگ و شمشیرشو بکشه.
‏- نمو جنگ نمی‌ره. - شاید بره.
‏- ببین! مقاله‌ی مامانه. - تمرین طول کشید؟
من و فریا یه کار مدرسه‌ای داشتیم.
حالا می‌خوام شامپاینی که منتظر بوده رو بیارم.
‏- ممنون. - یه لیوان می‌خوای؟
‏- فردا تمرین دارم. - یه ذره؟
‏- می‌شه فقط نوشابه بخورم؟ - آره، معلومه.
دلت نمیاد از نوشابه‌ت بدی.
پس به سلامتی آنه یوستسن و مقاله‌ی قشنگ جدیدش.
راستی، یه چیز دیگه هم باید بگم.
با اولا تو دانشگاه حرف زدم و گفت
که احتمالاً به‌زودی می‌تونم دوباره تدریس کنم.
آره.
باید بگم. خیلی خوبه.
‏- این دلیل بزرگ‌تری برای جشنه. - پس دو تا به سلامتی.
‏- یه به‌سلامتی دیگه! - یک، دو، سه، چهار، پنج.
تو چیزی داری که به سلامتیش بزنیم، ماری؟
‏- یاد گرفتم گشنیز بخورم. - این حتماً جشن داره.
‏- پس باید بزنیم به هم. - اول دانشگاه، بعد گشنیز.
‏- خب، حالا… - حالا می‌خوریم.
اینا مال توئه. هیچ‌کدوم ما نمی‌خوایمشون.
‏- کلارا، تو نمی‌خوری؟ - نه.
اشکالی نداره برم بشینم؟ خیلی خسته‌ام.
ببین چقدر خریدم. همه‌ی چیزایی که دوست داری.
‏- باید مامانو جشن بگیریم. - مریضی؟
نه، من…
فقط خسته‌ام.
‏- نمی‌شه پیش بقیه بشینی؟ - باشه.
چیزی شده کلارا؟
کلارا؟
نه، چیزی نیست.
مطمئنی؟
هیچی نشده.
سلام عزیزم.
— ماي موويیز —
فکر کردم تا بعدازظهر کارت تموم نمی‌شه.
‏- سلام. - سلام کلارا.
یه فنجون چای می‌خوری؟
آره. ممنون.
‏- اینجا دنجه. - آره. ممنون.
معلومه یه‌کم کم و کسری داره، ولی…
توماس اصلاً نگفت که با تو و ماری حرف زده.
نمی‌شینی؟
چرا، ولی می‌شه اول برم دستشویی؟
آره، معلومه. ته راهرو، در دوم سمت راست.
راستش باید برم مدرسه. از دیدنت خوشحال شدم.
‏- منم همینطور کلارا. می‌بینمت. - خداحافظ.
پس کاملاً تموم شده.
آنه؟
‏- سلام. - وقت داری؟
چی شده؟
کلارا رفته خونه‌ی استینه و زنگ درو زده.
‏- تو بهش گفتی کجا زندگی می‌کنیم؟ - معلومه که نگفتم!
‏- الان کجاست؟ - گوشیشو خاموش کرده.
نمی‌تونم پیداش کنم.
این دیگه خیلی زیاده‌رویه.
اومد و زنگ در خونه‌ی استینه رو زد.
و بعد رو تخت ما شاشید. رو تخت ما شاشید.
می‌فهمی برای استینه چقدر تحقیرآمیزه؟
استینه کوتاه اومده و با خانواده‌ی ما همدلی کرده.
‏- هیچ‌وقت تو هیچی دخالت نکرده. - یه‌کم دخالت کرده.
چه فکری کردی؟ که می‌تونی دو تا زندگی رو با هم بچرخونی؟
نه، دو تا زندگی نمی‌خوام! ولی کلارا که رو تختم بشاشه…
نمی‌دونم چیکار کنم! استینه رو ول کنم؟
بهتره برگردم پیش تو و بچه‌ها؟
فکر کنم الان باید بری.
من پروژه‌ی خیریه‌ی تو نیستم.
حالا کلارا می‌دونه، به ماری هم می‌گم، بعدش تو می‌ری.
قرار همین بود، نه؟
نمی‌دونم قرار این بود یا نه.
این جواب نمی‌ده.
نه.
باشه.
آره.
ولی حس تو هم همینه.
نمی‌دونم تو چه حسی داری، ولی بی‌خیال. برو. یا من می‌رم.
اشکالی نداره فریا. فقط می‌خواستم بدونم کلارا پیش توئه یا نه.
نه نه، لازم نیست. احتمالاً گوشیش سایلنته.
آره، لطفاً.
دیشب یه دردسری پیش اومد. پلیس همین الان رفت.
‏- یون بستری شده. - چرا؟
توبیاس تو چشماش کلر ریخته. ممکنه یه چشمش کور بشه.
‏- الان توبیاس کجاست؟ - تو راهروئه.
توبیاس؟ توبیاس! باید باهات حرف بزنم!
لطفاً با من بیا. باید باهات حرف بزنم.
ولم کن!
می‌فهمی چیکار کرده؟
تو چه مرگته؟
چرا اینجا بیرون نشستی؟
‏- کجا بودی؟ - هیچ‌جا.
بیا.
‏- سلام. - چرا جواب تلفنتو ندادی؟
خاموش شد.
خوبی؟
می‌دونستی با هم‌ان؟
آره.
بیا.
اگه دستشویی داری، تو باغ کلی جا هست.
‏- خنده‌دار نیست مامان. - چرا، هست.
و بعد اینو خریدم. رژگونه‌ی خیلی قشنگیه.
فکر کنم اسمش «آفتاب»ه، و دیدمش تو…
خوبی ماری؟ خوبه.
‏- صبح بخیر. - صبح بخیر.
سرتون شلوغه.
‏- کی داره لباس می‌شوره؟ - من.
‏- تو بلد نیستی. - چرا، بلدم.
غذا تقریباً آماده‌ست، تو فقط بشین.
خیلی لطف داری، ولی من یه بچه‌ی درمونده نیستم. من مادرتم.
داریم به هم کمک می‌کنیم.
درسته؟
دیر کردی. بقیه رفتن.
یه چیزی داشتم تمرین می‌کردم.
‏- سلام ماری. - سلام.
‏- با ماشین اومدی؟ - آره، خواستم سورپرایزت کنم.
‏- خوب پیش می‌ره، نه ماری؟ - آره.
‏- فکر نمی‌کردم اجازه داشته باشی رانندگی کنی. - نه، مشکلی نیست.
سوار شو.
خوب پیش می‌ره، نه؟
‏- امروز چطور بود؟ - خوب بود.
‏- قضیه‌ی تعادل رو حل کردم. - خوبه!
و مربیم راضی بود، یا هرچی اسمشو می‌ذاری وقتی سرم داد نمی‌زنه.
خیلی خوبی.
‏- شاید. - هستی.
ممنون.
مامان، فکر کنم یه‌کم وسط جاده‌ای.
نه، خوبه.
‏- باید یه‌کم بری راست. - نمی‌فهمم چی می‌گی.
مامان، نمی‌بینی وسط جاده‌ای؟
داری استرس می‌دی بهم.
مامان، هنوز داری همون کارو می‌کنی! مامان، خواهش می‌کنم!
‏- پس بگو چیکار کنم! - مواظب باش! بپیچ!
هی…
بیا اینجا.
عزیزم…
عجب کبودی‌ای برداشتی.
‏- درد می‌کنه؟ - آره، یه‌کم.
‏- کلارا کجاست؟ - رفته عکس بگیره.
بیا.
خوبی؟
مسکن می‌خوای؟
نه، خوبم.
‏- اصلاً مامان کجاست؟ - سؤال خوبیه.
‏- شاید خوابیده. - می‌خوام پیش کلارا بخوابم.
‏- ماری می‌تونه تو اتاق تو بخوابه؟ - آره، معلومه.
باشه، همین کارو می‌کنیم. همینجوری می‌کنیم.
کمکت کنم لباساتو عوض کنی؟ می‌تونی با همون تیشرت بخوابی.
‏- خوب بخواب. - تو هم.
فقط باید…
می‌دونی که اجازه نداری رانندگی کنی، نه؟
فقط واقعاً نمی‌فهمم…
باید توضیح بدی چه فکری کردی
وقتی سوار ماشین شدی و با اونا رانندگی کردی.
فقط خیلی می‌خواستم برم دنبالش.
ولی نمی‌تونی.
و ممکن بود…
من…
می‌دونی شاید سرت کاملاً روبه‌راه نباشه؟
‏- چرا اینو می‌گی؟ - چون تصمیمای احمقانه می‌گیری.
مثل رانندگی وقتی می‌دونی اجازه نداری.
هیچی نمی‌فهمی؟
نه، چی رو باید بفهمم؟
می‌رم اینجا دراز می‌کشم و می‌خوابم، فردا حرف می‌زنیم.
از من چی می‌خوای؟
‏- یعنی چی؟ - از من چی می‌خوای؟
چرا همه‌ش اینجایی؟ چرا برمی‌گردی؟
تو رفتی.
نمی‌تونی همین‌جوری بیای و بری.
تحملشو ندارم.
الان فکر کنم باید بری، چون رفتی.
و اشکالی نداره. دیگه اینجا زندگی نمی‌کنی.
حالا برو.
ببخشید.
فقط درست نمی‌دونم الان چطور مادرت باشم.
دراز بکش و بخواب.
چیزی نیست.
‏- نمیای بخوابی؟ - چرا.
FilmYar
یالا ژوزه!
FilmYar