FilmYar
مامانم می‌گفت وقتی دختربچه بود
دنیا یه جور دیگه بود.
می‌گفت سرسبزتر بود.
هوا تازه‌تر بود، طلوع آفتاب قشنگ‌تر.
می‌گفت واسه همین می‌خواست منو از اینجا ببره،
که دوباره همچین جایی پیدا کنیم.
ولی آتش‌سوزی که شد، همه‌چی عوض شد،
آتش که رسید، هوا سنگین و خفه شد.
و همه‌ی محصول از بین رفت.
غصه‌شو نخور.
دای، نکن.
این کارو نکن، عزیزم.
از این حصار رد نشو.
باشه.
نباید کسی ما رو ببینه، وگرنه به دردسر می‌افتیم، باشه؟
چرا نمی‌تونیم بریم اون طرف؟
چون اون طرف سگ وحشی و گرگ هست
که پسربچه‌ها رو واسه صبحونه، ناهار
و شام می‌خورن. - نه، نمی‌خورن.
چرا که می‌خورن.
نه، نمی‌خورن.
به مامانت می‌رسی؟
حرفشو گوش می‌کنی؟
آها. - آره.
ممنون.
مواظب خودت باش.
آره.
عوض می‌شه
بقیه هم هستن.
فقط این سه تا نیستن.
ظاهراً نیروی دریایی نزدیک مالاکوتا آماده‌باشه.
توی
اوه، عجب.
ممنون، دای.
ببین، در این یخچال درست بسته نمی‌شه، پس
یه کم مواظبش باش، باشه؟
دای!
چیکار می‌کنی، بچه عجیب؟
سلام، عزیزم.
خب، بدنه رو می‌بندیم. مثل—
آها، آره.
درسته، همینه.
آره.
اضافه‌هاشو می‌گیری، بعد—
و بعد اون.
بعد همون شکلی سفت و خشک می‌شه.
چسب بیشتر تو یخچاله اگه خواستی.
ببخشید، تلفن دارید؟
‏- بله؟ - می‌شه از تلفنتون استفاده کنم؟
تلفن عمومی نداریم.
خواهش می‌کنم، فقط—
بیا، اینو بگیر—
مال خودت.
فقط تلفنتون رو بدید.
ببخشید. کجاییم؟
آدرستون چیه؟
فکر کنم جاده‌ی پسیفیک، پلاک ۳۴.
یالا، لوسیل.
یالا. یالا.
بردار.
بردار. بردار دیگه.
لوسیل، منم. ماری.
کجایی؟ - مامان.
مامان، خوبی؟
کابوس دیدم.
بیا اینجا.
چی شجاع‌ترین پسر دنیا رو ترسونده؟
یکی داشت خفه‌م می‌کرد.
جلوش وایستادی؟
جلوش وایستم؟
آره.
نشونشون بده چقدر شجاعی.
به من نشون بده.
آره، همینه.
تنها راه خلاص شدن از کابوسه، عزیزم.
باید جلوشون وایستی.
تو هم کابوس می‌بینی؟
بعضی وقتا.
تو جلوشون وایمیستی؟
بعضی وقتا.
برو پایین یه صبحونه درست کن.
زود میام. - باشه.
باشه.
مامان!
چیه؟
باز برق رفت؟
نمی‌دونم.
برو کنار.
مطمئنم لوسیل چیزای خوب با خودش میاره.
خونه غذای خوب داشتیم.
اگه لوسیل نیاد، چی بخوریم؟
میاد، دای.
دفعه‌ی قبل هم دیر دنبالمون اومد.
میاد.
هی!
سلام.
اسمم جیسونه.
اون شب با زن و بچه‌م اومدم.
آره، یادمه.
ماشینتون خراب شده بود.
باورت می‌شه؟
باز خراب شده.
متأسفم.
ماشین هیچ‌وقت اون کاری که باید نمی‌کنه.
می‌شه منو برسونی؟
راستش من اون طرفی می‌رم، دیرم هم شده.
وگرنه می‌رسوندمت.
من که نگفتم کجا باید برم.
می‌شه از تلفنت استفاده کنم؟
آقا، ببخشید، ولی واقعاً باید برم.
خانواده‌م گم شدن.
فقط می‌دونم زنم با تلفن تو به یه شماره زنگ زد،
و بعد غیبش زد.
فقط— فقط می‌خوام ببینم به کی زنگ زده.
شاید اون نخواد.
نمی‌خوام قاطی این ماجرا بشم. - متأسفم.
دیگه نمی‌شه.
دای، عزیزم، کجایی؟
مامان.
هوم؟
چرا هوا سرد نیست؟
هوم؟
یعنی چی؟
خب اگه برف میاد، نباید سرد باشه؟
خاکستره.
برف نیست.
چرا باید تو آسمون خاکستر باشه؟
خب، باد خاکسترا رو از آتش‌سوزی برمی‌داره
و میاره این طرف.
پس نزدیکن.
نه، نه، خیلی دورن.
لازم نیست نگرانش باشی.
تازه، من چیزای مهم‌تری واسه فکر کردن دارم.
مثل چی؟
مثلاً یه دوستی دارم که تولدش نزدیکه.
فکر کنم بشناسیش.
یه مرد کوچولوئه، ولی الان دیگه تقریباً قد منه.
و نقاشی دوست داره.
اصرار داره هر سگی رو که می‌بینه نوازش کنه.
عاشق اینه صبح زود مامانشو بیدار کنه.
این کارو نکن، دای.
کجا می‌ری؟
می‌رم ببینم خرگوش گیرم میاد.
یه کم بیشتر غذا داشته باشیم.
می‌ری سوپرمارکت؟
نه، دای.
سوپرمارکتی نیست، حداقل
نه که پیاده بشه رفت.
می‌تونم باهات بیام؟
قانون چی بود؟
‏- از حصار رد نشم. - دقیقاً.
اگه با تو باشم چی؟
نه، دای.
باید اینجا بمونی.
امن‌تره.
می‌تونم وقتی نیستی برم.
چی گفتی دای؟ اگه بفهمم
از حصار رد شدی،
درِ اتاقتو قفل می‌کنم.
نمی‌کنی.
چرا، می‌کنم، چون وگرنه پلیس
می‌گیرتت و دردسرمون بیشتر می‌شه، باشه؟
برگرد تو، دای.
کی پشت تلفن بود؟
فکر می‌کنی چه حالی می‌شم؟
می‌خوای همین‌جوری ولم کنی؟
از دستت بدم خودمو می‌کشم، ماریا.
همینو می‌خوای؟ خودمو بکشم؟
اگه بخوام چی؟
فکر نمی‌کنم اینجا بودن براش امن باشه.
شاید ببرمش یه جای دیگه زندگی کنه.
خوشت میاد؟
حالت خوبه؟
سخت بود، نه؟
مامانت رو دوست داریم، ولی خیلی شلوغش می‌کنه،
نه؟
هی.
بهت نگفت داره کجا می‌برتت، نه؟
هیچ‌وقت به کسی آسیب نمی‌زنم، مخصوصاً به شما دوتا.
مامانت فقط—
خیلی مریضه و به کمک احتیاج داره.
و راستشو نمی‌گه.
اینو می‌دونی، نه؟
آره؟
پسر باهوشی هستی.
می‌بینیش؟
باشه.
دوستت دارم.
خداحافظ.
— ماي موويیز —
لعنتی.
مامان، گشنمه.
آره.
باشه، یه چیزی بخوریم.
ولی چیزی نداریم.
این که درست نیست، هست؟
برات لوبیا درست می‌کنم.
حوصله‌م سر رفته.
هیچ کاری نیست بکنم.
و نمی‌خوام لوبیا و خورش بخورم.
از اینجا متنفرم.
دای، بس کن، لطفاً.
دارم تمام تلاشمو می‌کنم.
اصلاً چرا اینجاییم؟
‏- می‌خوام مواظبت باشم. - نیستی.
می‌خواستی تلافی کنی.
می‌دونی دروغه.
نکن—
چی می‌خوای؟
چی بخوای می‌گیرم
هر چیزی؟
آره، هر چیزی.
یه چیز خوب.
باشه.
یه چیز خوب برات میارم.
چی می‌خوای؟
سلام، هانا.
چی می‌خوای؟
می‌شه درو باز کنی؟
بد پیر شدی.
ماری گم شده.
می‌دونی.
نمی‌دونم کجاست.
پسرم پیششه.
ماری پسر داره؟
دای.
داره ۱۲ سالش می‌شه.
فقط باید بدونم حالشون خوبه.
اگه بخوان تنها باشن، کاریشون ندارم.
فقط بدونن دوستشون دارم
و اگه لازم داشتن، من هستم.
گمشو، جیسون.
برگردی، به پلیس زنگ می‌زنم.
باید امشب از اینجا برم.
از پنجره نگاه کن، دای.
باشه، ولی باید کلید درو از بابات بگیری.
این کارو برام می‌کنی؟
فقط بیدارش نکن.
بدترین آتش‌سوزی یک قرن اخیر، خانه‌ها را نابود کرده
و خانواده‌ها را آواره؛ گزارش‌ها از خط مقدم می‌رسد.
وضعیت اضطراری اعلام شده
و پلیس و ارتش برای مهار
وحشت سراسر کشور کمک می‌کنند.
می‌رویم سراغ هیمیش فرگوسن که
از خط مقدم گزارش می‌دهد.
هیمیش، چه می‌بینی؟
درسته.
کریس.
باد ظاهراً شعله‌ها را بالا نگه داشته.
ولی این هم هر لحظه ممکنه عوض بشه.
و اگه بشه—
برو بخواب، دای.
دارم آب برمی‌دارم.
چرا تخلیه‌ی این مناطق این‌قدر طول می‌کشد؟
مردم سرسختی هستند.
قبلاً هم این آتش‌ها را دیده‌اند و سالم مانده‌اند.
قبلاً چنین چیزی ندیده بودیم،
و کارشناسان می‌گویند شاید این وضع عادی جدید باشد.
خوبی؟
کجاست؟
روی مبل.
بدو.
صبر کن!
نه، بس کن!
خوبی؟
برو! برو!
خوبی، دای؟
خوشمزه‌ست؟
آره، خیلی خوبه.
از کجا آوردیش؟
رازه.
پس می‌تونی بری سوپرمارکت؟
نه دای. نمی‌شه.
فقط یه بار بود.
چرا؟
چون من می‌گم، دای.
قربانی که هانا کانر شناسایی شده،
پس از حمله به خانه‌اش به‌شدت کتک خورده؛
این هفته در حومه‌ی بیرونی سیدنی.
به گفته‌ی پلیس، این حمله
تصادفی بوده، هرچند—
سلام.
اوه، سلام.
با جیسون تریسته صحبت می‌کنم؟
بله، خودمم.
شما؟
رابی کرنزم.
از مدرسه‌ی گلن‌مور رود زنگ می‌زنم.
یکی از معلم‌های دای هستم.
یه هفته‌ست نیومده.
فقط خواستم مطمئن بشم که در جریانید.
فکر کردم ماریا ایمیل زده.
نه، واسه کار اومدیم کوئینزلند،
پس دای دیگه نمیاد.
آها، باشه.
چیزی به دستم نرسیده.
اشکالی نداره.
ممنون که زنگ زدید.
حس کردم باید از اونجا بزنم بیرون.
دما.
این شرایط بدترین حالت ممکن را می‌سازد.
شروع شد.
همون ترسوندن همیشگی جامعه‌ی علمی.
استرالیا همیشه آتش‌سوزی داشته.
چیز جدیدی نیست.
ببخشید مزاحم شدم.
دنبال مادرم می‌گردم.
آلزایمر داره و گم شده.
اسمش لوسیله.
می‌شناسیش؟
نه. متأسفم.
کسی به اسم لوسیل می‌شناسی؟
اون قدیمیشه.
امیدوارم مادرتو پیدا کنی.
این سن‌شونو خیلی دوست دارم.
خیلی نازن.
واقعاً ندیدیش؟
آره.
روز خوبی داشته باشی.
هی! - نمی‌دونم.
نه.
نمی‌دونم چطور تحملش می‌کنی.
آها، آره.
آره.
آره، بوی گند می‌ده.
مزه‌ش هم گنده.
بابای من سیگار می‌کشه.
فکر کنم خیلی شبیه بابامم.
یعنی، اونم سیگار می‌کشه.
جدی؟
آره.
روزی یه پاکت.
چیکار می‌کنی؟
صبر کن، نگهم دار.
بالا نگهم دارید.
قشنگه.
هی!
هی، کجا می‌ری؟
یالا، یالا!
بیا، خوکی، خوکی، خوکی.
ایناهاش.
داره می‌ره اون پایین.
می‌خواد کتری‌مونو بدزده.
لعنتی، جای خوبی بود.
دای، عزیزم.
دای، کجایی؟
دای!
چیکار— چیکار کردی؟
تو چه مرگته!
برو تو حموم، همین حالا.
دای، قانون حصار واسه اینه که ازمون محافظت کنه.
باشه.
می‌خواستم سوپرمارکتو ببینم.
سوپرمارکتی وجود نداره، دای.
پیتزاها رو از همسایه‌ها دزدیدم.
نباید می‌کردم و دیگه هم نمی‌کنم.
ولی همسایه‌ها نباید ما رو ببینن.
می‌فهمی؟
چون ببینن، به پلیس خبر می‌دن،
و لومون می‌دن.
و بعد بابات پیدامون می‌کنه.
و تو رو ازم می‌گیره.
و می‌ترسم دیگه هیچ‌وقت نبینمت
اگه این بشه، دای. می‌فهمی؟
دای، عزیزم، یه لحظه میای اینجا؟
— ماي موويیز —
تولدت مبارک، عزیزم.
کیک نمی‌خوام.
بیا دیگه، عزیزم.
یالا، شمع‌ها رو فوت کن.
هر آرزویی داری بکن.
نمی‌خوام آرزو کنم.
دای، تو دنیا از همه‌چی بیشتر چی می‌خوای؟
می‌خوام برم خونه.
باشه، می‌خوای برگردی پیش بابات زندگی کنی،
باشه، همینو آرزو کن.
چرا می‌خوای بری خونه؟
اونجا این‌قدر از دستم عصبانی نمی‌شدی،
و یه خانواده بودیم.
باشه، پس همینو آرزو کن.
بجنب.
آرزوشو بکن.
ببخشید.
همیشه اینجا نمی‌مونیم.
مامان.
آره، مرد کوچولو.
قول می‌دم دیگه از حصار رد نشم.
شب بخیر، عزیزم.
دوستت دارم.
خوبی؟
هر صدایی شنیدی، همین‌جا بمون، باشه؟
چی شده؟
باباست؟
همین‌جا بمون، دای.
نمی‌دونم.
یه چیزی تو خونه‌ست.
هی.
تصادفی بود، دای. فکر کردم بابات بود.
گمشو.
با شلنگ باغبونی که نمی‌شه از خودت دفاع کرد.
اوه. باشه.
انگار خوب کار می‌کنه.
ممنون.
سلام، ویل.
چیه؟
تماس ۰۰۰ داشتیم؛ صدای شلیک تو منطقه‌ی آزگود.
آدرس نداد.
آدرسی نداشت.
ظاهراً حرفش مفهوم نبود.
‏- الان؟ - آره.
احتمالاً چیزی نیست. شکارچی.
نه، نمی‌شه بی‌خیالش شد.
کی زنگ زده بود؟
هارولد از پارک کاروان.
آره.
آره، حرف اون که مفهوم نیست.
باشه، برمی‌گردیم.
آره.
لطفاً آماده‌ی تخلیه باشید.
باشه.
ممنون.
شما درباره‌ی صدای شلیک زنگ زدید.
کی داد می‌زنه؟
ویل و فرانسیس اومدن.
شما هم شنیدید؟
یه ساعت پیش یه صدای بلند ترق اومد.
آره.
از تو جنگل، اون طرف.
احتمالاً شکارچی بوده.
کی اون طرف زندگی می‌کنه؟
کسی اونجا نیست.
تخلیه شده؟
متروکه‌ست.
مامان!
مامان.
هیچی.
نه، هیچی.
مامان.
لطفاً، دای.
مامان.
لطفاً، دای.
آره.
آره، آره، آره.
گوش کن.
اینو بگیر.
باید بمونی—
منو نگاه کن.
ساکت باش.
تکون نخور.
باشه. برو.
برو، برو، برو.
هی، فرانسیس.
هوم.
ببین.
بچه‌های محل زدن تو؟
آره.
چرا آشغالو نمی‌برن بیرون؟
می‌دونیم یه نفر اینجاست.
پلیسه.
این آخرین اخطاره.
ببخشید. ببخشید، جناب.
ببخشید، خواب بودم.
ساعت ۳ صبحه.
ببخشید، کاری از من برمیاد؟
بله، گزارش صدای شلیک داشتیم.
چیزی شنیدید؟
نه.
نه، دور تا دورمون جنگله،
واسه همین زیاد چیزی نمی‌شنویم.
امشب مواد یا الکل مصرف کردید؟
نه.
نه، اصلاً.
تو کل عمرم نه.
آتش داره نزدیک می‌شه.
آره.
آره، دیگه فقط بوی اونو حس می‌کنم.
آره، می‌فهمم چی می‌گید.
این خونه‌ی شماست؟
نه، مال خاله‌م لوسیله.
ما— درست قبل از شروع همه‌چی اومدیم اینجا.
‏«ما» یعنی کی؟
من و شوهرم.
می‌شه یه کارت شناسایی ببینیم، خانم؟
بله، حتماً.
البته.
خب—
یه لحظه، ببخشید.
نه، نه. اشکالی نداره.
بفرمایید.
ممنون.
این منقضی شده، خانم.
می‌دونم، ببخشید.
باید یکی دیگه بگیرم.
پس مدرک سکونت هم که ندارید.
نه، متأسفم.
ولی می‌تونید با خاله‌م لوسیل لافیت تماس بگیرید.
باشه، فقط اینکه ما از امروز صبح
کل این منطقه رو اجباری تخلیه می‌کنیم.
صبح زود می‌ریم.
حتماً.
باشه، ممنون، خانم تریسته.
ممنون.
ببینید، خوشم نمیاد بدون ماشین اینجا تنها باشید.
این شوخی نیست.
رادیوتون رو روشن نگه دارید.
باشه. - باشه.
‏- خوبه. - بله، قربان.
ممنون. خیلی ممنون.
‏- آره. - آره.
شب بخیر. ممنون.
چشمشو دیدی؟
چشه؟
کبود— کبود بود.
آها، آره.
فکر کنم مواد. نه؟
نه.
فکر کنم کتک خورده.
شوهره.
ببین، فکر نمی‌کنم کار زیادی
از دستمون بربیاد.
آره؟
چرا، برمیاد.
می‌خوام برم با صاحب‌خونه حرف بزنم.
من طبق دستورالعمل عمل می‌کنم.
اولویت اولم تخلیه‌ی کسانیه که بیشترین خطر
از آتش تهدیدشون می‌کنه، مگه مرگ و زندگی باشه.
چیه؟
باشه.
نه، اشکالی نداره.
پس فکر کنم بهتره از هم جدا بشیم.
باشه.
فکر کردی زرنگی، منو فرستادی
ناکجاآباد.
بگو واقعاً کجان، نمی‌ذارم اینجا بسوزی.
سلام.
کسی خونه‌ست؟
اسمم فرانسیسه.
افسر پلیسم.
ما تخلیه نمی‌کنیم.
بله— آقا.
واسه این نیومدم.
اینجا کسی به اسم لوسیل زندگی می‌کنه؟ لوسیل لافیت؟
آره، زنمه.
باهاش چیکار داری؟
آقا، می‌تونم بیام تو؟
راستش الان وقت مناسبی نیست.
می‌دونم باید قبلش زنگ می‌زدم.
معتقدم که— - درسته.
باید قبلش زنگ می‌زدی.
ولی فکر می‌کنم یه نفر در خطره،
می‌شه کمکش کرد.
باشه.
فقط باید سریع عمل کنیم.
کمکش کنی، ها؟
وقتی زنم بود برگرد.
امروز برمی‌گرده. باشه؟
نه، آقا. وقت نداریم.
باشه.
ببین.
کِی برمی‌گرده؟
بعداً.
بعداً؟
با شوهر لوسیل حرف زدم،
گفت امروز که اومد، برگردیم.
باید طبق مقررات عمل کنیم، وگرنه ممکنه آسیب ببینیم.
ویل، بیا اینجا و باهاش حرف بزن.
چیکار کنیم؟
وسایلتو جمع کن.
از اینجا می‌ریم.
خانم لافیت؟
آهای!
لعنت به این شانس.
خانم لافیت.
هی.
فرانسیس، جواب بده.
ویل هستم.
— ماي موويیز —
ببخشید، باید رد بشم.
خانم، نمی‌تونم بذارم رد بشید.
ته این جاده یه خونه‌ست، اونم متروکه.
نه، متروکه نیست.
صبح اونجا بودم.
ببینید خانم، از اینجا نمی‌شه رد شد.
ولی می‌تونید از گردنه دور بزنید.
‏۱۵ دقیقه بیشتر طول می‌کشه، ولی عجله کنید.
یه ساعت دیگه اینجا کوره می‌شه.
وایستا.
وایستا، وایستا، وایستا.
ماریا!
دای، باباتم.
ماریا!
دای.
قایم که نشدی، نه؟
یالا، باهام حرف بزن.
منطقی باش.
متأسفم.
فقط می‌خوام مطمئن بشم حالتون خوبه.
یالا، رفیق.
به تو یا مامانت آسیبی نمی‌زنم.
شاید همیشه اونی نبودم که شما دوتا می‌خواستین.
ولی راجع به من چی بهت می‌گه؟
تا حالا دیدی به مامانت دست بزنم؟
همیشه فقط می‌خواستم یه خانواده باشیم،
و هنوزم همینو می‌خوام.
یالا، رفیق.
زندگی با من این‌قدر بد بود؟
از وقتی بزرگ شدم، توقع از مردا عوض شده.
باید سرسخت باشی، مواظب باشی.
دیگه سخته بفهمم
باید چی باشم، وقتی چیزی که فکر می‌کردم
باید باشم—
نه، از دستت نمی‌دم.
یهو رفت.
می‌خوام بگم تو و مامانت
لیاقت همه‌ی عشق دنیا رو دارید.
فکر کنم مردا تو عشق ورزیدن و مراقبت خوب نیستن.
عشقمونو با سرسختی و محافظت نشون می‌دیم، بعضی وقتا
انگار آدم‌بده‌ایم.
ولی اگه می‌دیدی چقدر راه اومدم تا پیدات کنم، رفیق—
واسه‌ت هر کاری می‌کنم.
هر جا می‌رم، هر چی بخوای می‌شم، واسه هردوتون.
می‌تونم نشونت بدم که دارم عوض می‌شم.
دای، چشماتو ببند.
تکون نخور!
جناب سروان، ترسوندیم.
کاری از دستم برمیاد؟
با کی حرف می‌زنی؟
داشتم با خودم حرف می‌زدم.
دستاتو ببر بالا.
واسه چی؟
دستاتو ببر بالا.
باشه.
بالا.
خب، کاری که می‌کنیم اینه.
می‌ری سمت در.
از این در؟
آره، همون در.
باشه.
بعد دوتا دستتو بذار روی ماشین آبی.
تو دخالت نکن!
همون‌جا بمون!
هی!
لعنتی.
ماریا!
دای!
کجا می‌ریم، مامان؟
باید بیایم تو!
پلیسه!
جنگل رو محاصره کردیم!
همیشه هوات رو دارم، دای.
باشه.
یه بار دیگه فرار می‌کنیم،
بعدش دیگه فرار بسه.
باشه.
ماریا!
ماریا، اشتباه کردم.
لازم نیست بریم خونه.
هر جا بخوای می‌ریم.
سیدنی، ملبورن.
برام مهم نیست.
فرانسه، لعنتی.
فقط می‌خوام دوباره خانواده باشیم.
من می‌بخشمت، تو هم منو ببخش.
مجبورم نکن.
کاریت ندارم.
بدو!
اسلحه رو بنداز.
همین حالا بندازش!
نه!
عوضی.
فقط دود یادم نمونده.
یه چیزی یادمه که مامانم گفت
درباره‌ی گیاهی تو بوته‌زارهای استرالیا، گیاهی
که فقط وقتی می‌سوزه، دونه‌هاشو آزاد می‌کنه،
و جوونه‌های روشن و رنگی
از دل درختای سوخته‌ی به‌جا مونده سر می‌زنن.
فکر می‌کنم اگه برمی‌گشتیم، می‌دیدیم
یه جنگل کامل دوباره روییده، روشن‌تر
و رنگی‌تر از قبل.
رسانه اینترنتی مای موویز MyMoviz جامعترین سایت فیلم و سریال
بگو که نمی‌ترسی
بپر تا لبه‌اش
بگو این‌قدر خودخواه نیستی
حالا بهم بگو چرا
پنجاه سال دیگه زنده می‌مونم
امیدوارم حالا نوبت من باشه
همه‌شو بکَن
کاغذدیواری و همه‌ی زن‌های توش
حالا خیلی خسته‌ام
از این همه اهمیتِ خودساختن
می‌خوام برم پایین
تا توی گور
بگو که دیر نشده
سال‌های زیادی رو گذروندم
توی غار
FilmYar